Pigwowce.pl
kwiaty_banner5.jpg

Pierwsze próby wykorzystania Pigwowca (Chaenomeles ) do produkcji pektyn były przeprowadzone w Szwajcarii w Genewie, jednakże dwie bardzo mroźne zimy spowodowały zniszczenie plantacji i jednoczesne zaniechanie dalszych prób. W późniejszym czasie powrócono do badań w Europie. W Polsce w 1978r. został zainicjowany zespół badawczy. Badania skoncentrowały się na składzie biochemicznym, potencjalnym wykorzystaniu dla przemysłu oraz rodzajach procesów, w których może zostać wykorzystana roślina. Owoce pigwowca japońskiego
pigwowca odmiany speciosa zostały uznane za najbardziej przydatne do przetworzenia, jednak brak wystarczającej ilości owoców utrudniał dalszy rozwój badań. 

W Finlandii, projekt hodowli został zainicjowany w 1979 r. Głównym celem wyboru było wysokie plonowanie i odporność odmian pigwowca japońskiego na warunki zimowe.

Na Ukrainie, udomowienie pigwowca rozpoczęło się w 1913 roku, co zaskutkowało pierwszymi plantacjami przemysłowymi w 1937 roku. Jednak uprawy nigdy nie stały się bardzo popularne. W 1981 roku został uruchomiony nowy projekt dla przywrócenia upraw i badań Pigwowca. W nowym projekcie, badano różnorodność morfologiczną i skład chemiczny owoców. Oprócz badań międzygatunkowych (Chaenomels japonica, Chaenomels speciosa i Chaenomels cathayensis), przeprowadzono badania nad rozmnażaniem i atrakcyjnością rynkową produktu. Wyniki były obiecujące, lecz jak dotąd nie przyniosły żadnych nowych plantacji towarowych.

W Mołdawii, badania wewnątrzgatunkowych zmian cech morfologicznych i biochemicznych niektórych owoców pigwowca japońskiego zostały zainicjowane w 1980 roku. Oceniono współczynniki korelacji oraz współczynniki zmienności i uznano, że pigwowiec japoński ma dobre możliwości poprawy w uprawie. Do tej pory nie zainicjowano plantacji i hodowle pozostają niekomercyjne. 

Na Łotwie, badania nad pigwowcem japońskim  zostały zapoczątkowane w 1951 r. Pierwsze duże plantacje powstały w 1970 roku. W 1993 roku objętych było około 300 ha upraw, z maksymalną wydajnością 20-30 t/ha i średnim plonem 12-15 t/ha. 

Zainteresowanie, uprawami owoców pigwowca japońskiego było również na Litwie. Sadzonki stosowane w krajach bałtyckich były uzyskiwane tylko z nasion, przez co materiał był bardzo różnorodny. Już po kilku pokoleniach masowej selekcji, udało się zmniejszyć częstotliwość występowania rośliny z kolcami (do około 4%), oraz uzyskano wcześniejsze dojrzewanie, zwiększając wydajność. Niemniej jednak, uzyskana odmiana owoców nie była wystarczająco dobra do produkcji wysokiej jakości, konkurencyjnych produktów. Konieczność uzyskania lepszego materiału roślinnego stała się oczywista, co przyniosło wspólny szwedzko-łotewsko-litewski program hodowli roślin zapoczątkowany w 1992 r. Szwedzko-łotewsko-litewski program i fiński projekt hodowli roślin powstały w 1998 r. zaowocowały wielodyscyplinarnymi badaniami, mających na celu zbadanie potencjału pigwowca japońskiego,  jako uprawy towarowej owoców.

Tu znajdziesz publikacje naukowe.